spoonful of sugar

มีนิทานก่อนนอนมาเล่าให้ฟัง...

ไกลออกไปจากตัวเมืองที่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย
ในที่ที...มองเห็นทุ่งหญ้าเขียวสุดลูกหูลูกตา
ในที่ที่...ท้องฟ้ามีเมฆอ้วนที่น่ากินพอๆกับสายไหม ลอยอยู่เต็มฟ้า
ในที่ที่...สายลมเย็นๆร้องเพลงได้

ยังมีฟาร์มเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง ฟาร์มเล็กๆ เป็นที่อยู่ของลุงกับป้าแก่ๆ
นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เพราะที่เราจะพูดถึงไม่ใช่คน

ในฟาร์ม มี คุณม้า คุณวัว คุณหมู คุณแกะ และยังมี
คุณแม่ไก่สีแดงที่เคยโด่งดังจากการ ปลูกข้าวสาลีแล้วก็ทำขนมปังด้วยตัวเอง
แต่นั่นก็ยังไม่สำคัญอะไร เพราะที่เราจะพูดถึง ไม่ใช่สัตว์เหล่านี้

แต่เป็น สาวห่าน

สาวห่านเป็นห่านตัวเดียวในฟาร์ม สาวห่านไม่ได้สวยไปกว่าแม่ไก่สีแดง
ไม่ได้ฉลาดเหมือนคุณม้า ไม่ได้กินเก่งเหมือนคุณหมู

สาวห่านเป็นแค่ห่านธรรมดาๆ แค่นั้นจริงๆ

วันหนึ่งในเดือนธันวาคมที่อากาศเย็นสบาย สาวห่านลืมตาตื่นขึ้นมา
พยายามใช้ปีกของเธอควานหาหมวกใบโปรด ปีกของเธอไปโดน
เข้ากับอะไรบางอย่าง...

"อุ๊ย ถุงอะไรเนี่ย" สาวห่านทำตาโตยังกับไข่ห่าน

ดูเหมือนว่าจะมีถุงผ้าลึกลับใบเล็กๆ มานอนอยู่ข้างๆสาวห่านตลอดคืน
สาวห่านค่อยๆแกะเชือกที่ผูกถุงออก
ในถุงมีเมล็ดพืช เมล็ดเล็กๆ นอนนิ่งอยู่ในถุง

"เมล็ดอะไรเนี่ย?" สาวห่านงง

สาวห่านคิดไปคิดมา แล้วก็หันไปถาม คุณม้าแสนฉลาดที่ยืนอยู่ในคอก

"คุณม้าแสนฉลาด คุณม้ารู้มั๊ยว่านี่มันเมล็ดอะไร"

คุณม้าเพ่งสายตาไปที่เจ้าเมล็ดพืชเล็กๆ แล้วนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะตอบว่า

"ถ้าไม่ใช่กุหลาบ ก็เป็น แอปเปิ้ล"

"กุหลาบ หรือ ไม่ก็ แอปเปิ้ล?" สาวห่านงงไม่น้อยกับคำตอบ

สาวห่านก้มลงดูเมล็ดเล็กๆอีกครั้ง อืม.. หรือจะไปปรึกษาแม่ไก่สีแดงดี
ฉันเห็นเธอชอบปลูกโน่นปลูกนี่อยู่บ่อยๆ

"แม่ไก่สีแดงจ๋า เธอว่าฉันควรจะปลูกเมล็ดเล็กๆนี่ดีมั๊ย แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันเป็นต้นอะไร"

แม่ไก่สีแดงบอกให้ลูกๆ ของเธอไปเล่นทีสนาม และหันมาตอบสาวห่านว่า

"ถ้าอยากรู้ว่าเป็นต้นอะไร ก็ลองปลูกดูเองสิ"

"แม่ไก่สีแดงปลูกต้นไม้เก่ง ช่วยฉันปลูกได้มั๊ยจ๊ะ"

"จะได้ยังไงล่ะ ความสุขของเธอ เธอนั่นแหละต้องปลูกเอง"

"ความสุขของฉัน ฉันต้องสร้างเองงั้นเหรอ"

"อย่างงั้นแหละ อุ๊ย ตายจริง ยายเจี๊ยบคลุกฝุ่นตัวเปื้อนหมด ขอตัวไปจัดการกับลูกๆก่อนนะจ๊ะ"

สาวห่านถือถุงเมล็ดพืชเดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบ
ดูเหมือนเมล็ดพืชเล็กๆ นี่ทำให้สาวห่านสับสนไม่น้อย
ก็ไม่แปลก ชีวิตของสาวห่านมันธรรมดาจริงๆ วันๆมี แต่กิน ว่ายน้ำเล่น
ดูก้อนเมฆที่ลอยไปลอยมา คุยกับเพื่อนๆ แล้วก็เข้านอน ไม่เคยมีเรื่องให้เธอต้องคิดมากขนาดนี้

"นี่ สาวห่านเธอจะหยุดเดินได้รึยังเนี่ย ฉันชักปวดหัวแล้วนะ" คุณหมูเงยหน้าขึ้นมาจากกองรำข้าว

"อุ๊ย ขอโทษค่ะคุณหมู คือฉันมีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย"

"เรื่องไร เรื่องกินรึป่าวล่ะ"

"ป่าวค่ะ มันเกี่ยวกับเมล็ดพืชเล็กๆนี่ คุณม้าบอกว่า มันเป็นอะไรสักอย่าง
ถ้าไม่ใช่ กุหลาบ ก็ แอปเปิ้ล ส่วนแม่ไก่สีแดง ก็บอกว่า ความสุขของตัวเอง
อยากได้ต้องลองปลูกเอง ฉันก็กลัวๆ ไม่แน่ใจอยู่นี่แหละค่ะ"

"ไม่เห็นต้องๆไม่แน่ใจเลย ห่านอย่างเธอเนี่ย" คุณหมูเคี้ยวไปคุยไป

"เอ๋ ทำไมล่ะคะ" สาวห่านงงทำตาโตเป็นไข่ห่านอีกครั้ง

"ก็.. ไม่ว่าเป็น กุหลาบหรือ แอปเปิ้ล ก็ดีต่อเธอทั้งนั้นไม่ใช่หรอ"

"ดีต่อฉัน? ก็จริงนะคะ ถ้าเป็นกุหลาบ ฉันจะชื่นชมความงามของดอกกุหลาบ
แล้วก็สูดกลิ่นหอมของมันทุกวัน แต่ถ้าเป็นแอปเปิ้ล ฉันก็จะสนุกสนานกับ
การกินแอปเปิ้ลแสนอร่อย แล้วนี่ฉันจะกลัวที่จะปลูกมันทำไมนะ"

"อืม เป็นฉันเอาเวลาไปกินดีกว่า" แล้วคุณหมูก็ก้มลงไปกินรำข้าวต่อ

สาวห่านคิดได้แล้ว...
และก็ไม่รู้สึกลังเลหรือกลัวอีกแล้ว สาวห่านวิ่งไปไกลถึงสุดขอบรั้วฟาร์ม
เธอค่อยๆ ใช้ขาขุดดินเป็นหลุมเล็กๆ แล้วค่อยๆวางเมล็ดพืชลงไป
เธอใช้ขากลบดินเบาๆ เดินไปที่บ่อน้ำ ตักน้ำเย็นสะอาดมารดลงบนดินนั้น

สาวห่านก้มลงมองดูผลงานของเธอ..

นอกจาก ดินที่อ่อนนุ่ม แสงแดดที่อบอุ่น และน้ำที่เย็นสดชื่นแล้ว
คงไม่มีใครรู้หรอกว่าต้นไม้ที่เธอปลูกจะออกมาเป็นต้นอะไร
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะไปเซ้าซี้ วุ่นวายหาคำตอบ
อนาคตเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ยาก แต่น่าตื่นเต้นที่ได้เฝ้ารอ

สาวห่านรู้หน้าที่ของเธอดี ดูแลต้นไม้ต้นนี้ให้ดีที่สุด
ไม่ว่ามันจะเป็น กุหลาบหรือ แอปเปิ้ล
หรือต่อให้สุดท้ายมันกลายเป็นเถาไอวี่มีพิษก็ตาม
แต่มันก็คุ้มค่า ที่ได้ลองไม่ใช่หรอ

สาวห่านยิ้มกว้างออกมา (เคยเห็นห่านยิ้มมั๊ย น่ารักมากนะ)
ในโลกนี้มีความเป็นไปได้มากมาย
การใจเย็น ปล่อยให้เวลาเดินไปช้าๆ รอคำตอบ
บางทีก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ

END


นิทานเรื่องนี้นึกสนุกแต่งขึ้นมาจากความจริงบางอย่าง
ถึงตอนนี้ ก็ยังไม่รู้จริงๆว่า เมล็ดพืชเล็กเมล็ดนี้จะออกมาเป็น
กุหลาบ หรือ แอปเปิ้ล

แล้วคนอ่านคิดว่า มันจะเป็น กุหลาบ หรือ แอปเปิ้ลคะ ?

ใจเย็นๆรอกันไป ถ้ารู้คำตอบแล้วจะมาบอก