spoonful of sugar

โรงเรียนลูกบาศก์เปิดเรียนมาไม่ทันไร ก็จัดค่ายซะแล้ว
ได้นักกิจกรรมตัวยงอย่างไทย มาเป็นคนคอยช่วยจัดการดูแล
เพื่อนๆก็ไปกันเยอะแยะ  ลี่ลี่เลยอดไม่ได้ต้องไปกับเขาด้วย ^o^

ย้ำอีกที มันเป็นแค่เรื่องสมมตินะคะ !

Lalana's Diary : 3/5/2008

เมื่อคืนเรานั่งรถไฟออกจากสถานีหัวลำโพงตอนค่ำๆ 
ช่วงเวลาบนรถไฟขบวนนี้มีประสบการณืใหม่ๆ เกิดขึ้นกับชั้นเยอะแยะเลยล่ะ
มันน่าตื่นเต้นจริงๆ ปกติชั้นเห็นรถไฟแต่ในรูป  นี่เป็นครั้งแรกที่ชั้นได้ขึ้นรถไฟ
รถไฟขบวนนี้ยังพิเศษกว่า เพราะชั้นได้ไปกับเพื่อที่โรงเรียนลูกบาศก์ไง ^o^

ชั้นได้หยินเป็นบัดดี้ตลอดค่ายนี้ บนรถไฟเราเลยนั่งด้วยกัน
พอรถไฟแล่นไปได้สักพัก ชั้นก็ลุกไปแปรงฟัน ห้องน้ำที่นี่ประหลาดสุดๆเลยล่ะ
ชักโครกมันเป็นรูโบ๋ๆที่มองลงไปเห็น พื้นรางรถไฟด้านล่าง
ห้องน้ำในรถไฟมันเป็นอย่างนี้เอง นี่แหละ ความตื่นเต้นของการไปค่าย !

พอชั้นกลับมาก็ได้พบเรื่องน่าตื่นเต้นอีกอย่าง "เราไม่นอนกันหรอเนี่ย"
ลัคเริ่มเอาไม้กล่องเคาะทุกๆอย่างในขบวน อินทรีเกากีต้าร์ฮัมเพลงเบาๆ เหมือนจะหล่อ
เสียงเพลงค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะบ้างเพี้ยนบ้าง ชั้นสนุกจัง
ชั้นแอบร้องตามบางเพลงและอุดหูเวลาเพื่อนๆร้องเพลงเพื่อชีวิต -_-
เหมือนว่ายิ่งดึกเสียงเพลงก็ยิ่งเบาลง ชั้นเผลอหลับไปเป็นคนแรกๆเลยแหละ

เช้าวันใหม่ ชั้นหลับไปทั้งๆที่พิงไหล่หยินหรอเนี่ย
เออ... ตายๆๆ น้ำลายชั้นเปื้อนเสื้อหยินเป็นดวงเลย น่าอายจริงๆ ขอโทษนะหยินนะ

ประมาณ 8 โมง รถไฟของเราก็มาหยุดที่สถานีเชียงใหม่ อากาศสดชื่นมากมาย
และท้องชั้นก็เริ่มร้องเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนหยินหันมามองแล้ว ^o^
ไทยติดต่อรถคันแดงๆมารับเรา ประสบการณ์แรกของชั้นอีกแล้ว
ชั้นได้นั่งรถสองแถว ที่่ไม่มีแอร์ขึ้นดอยล่ะ! แต่อากาศดีๆ อย่างงี้ไม่ต้องง้อแอร์ก็ได้เนอะ

และในที่สุดช่วงเวลาที่ชั้นรอคอยก็มาถึง... ข้าวเช้าาาาาา
อาหารมื้อแรกของการไปค่าย ข้าวต้ม หน้าตาธรรมดาแต่อร่อยมากๆ
ถ้านับไม่ผิด ชั้นคงกินไปสี่ถ้วยแหละ ก่อนออกจากร้านชั้นแอบถามสูตรจากคุณลุงด้วย
รับรองกลับมาบ้านชั้นทำกินเองอีกหม้อแน่ๆ

หลังจากนั้นเราก็เดินทางกันต่อไปถึงที่ค่ายประมาณ 11 โมงหลังจากเก็บของแล้ว
ก็ถึง "ช่วงเวลาของการเดินป่า"  เราได้แผนที่แล้วก็ไข่ไก่จากพี่เจ้าหน้าที่
วันเกิดเรากับหยิน รวมกันได้ 24+5 = 29 ได้ไข่ไก่ 9 ฟอง หุหุไม่มีใครได้เยอะกว่าเราแน่ๆ

กิจกรรมเดินป่า

1....

ชั้นกับ ถูกมัดมือติดกัน เรียบร้อย พวกเราถูกปลอยมาเป็นคู่ที่ 5
หยินกางแผนที่ออกมาดู เรามองตากันอย่างอึ้งๆ
"โห ไกลเหมือนกันนะเนี่ย"

2.....

หลังจากออกเดินทางไปได้สักพักพวกเราก็เจอกับสะพานไม่ไผ่ สะพานนี้เก่ามาก
รับน้ำหนักได้แค่คนเดียว ชั้นกับหยินตัวก็สูงพอๆกันอยู่แล้ว เราเลยช่วยกันพับขากางเกง
แล้วก็ลุยน้ำเลย น้ำลึกไม่มาก  รูสึกเย็นหน่อยๆ แต่ชั้นว่ามันก็สนุกดีนะ
นานๆ จะมีโอกาสหนีป๊ากับคุณแม่มาทำอะไรแบบนี้

พอข้ามลำธารพวกเราก็เห็น ยุโย แล้วก็เพื่อนๆคู่ก่อนหน้ารออยุ่แล้ว
ยุ กับโย ออกไอเดียว่าจะช่วยกันซ่อมสะพานใหม่ ชาวบ้านจะได้ใช้ด้วย งานอย่างงี้
ชั้นตกลงอยู่แล้วล่ะ จริงๆ ก็เพิ่งได้รู้นะว่า ยุ ก็เป็นคนดีใช้ได้เลย

หลายๆคนออกจะอึ้งหน่อยๆ ที่ชั้นยกท่อนไม้หนักๆ ได้ 555.. ยังมีหลายเรื่อง
ที่พวกเขาไม่รู้ ถึงจะเป็นคุณหนู แต่เรื่องความถึกเนี่ยชั้นไม่แพ้ใครนะ
พวกเราช่วยกันอยู่ไม่นานสะพานก็ซ่อมเสร็จเรียบร้อย ชั้นกับหยินยิ้มให้กัน น่าภูมิใจจริงๆเนอะ

3.....

หลังจากช่วยกันซ่อมสะพานเสร็จแล้ว เราก็เดินทางกันต่อ ระหว่างที่เดินๆอยู่
เราก็ได้ยินเสียงคำราม ดังมาจากข้างหลัง !

หยิน : ลี่ลี่สงสัยจะเป็นหมีนะ อืม แกล้งตายๆๆ หมีไม่รู้หรอก
ลี่ลี่ : อืม เอาดิๆ นอนลงตรงนี้เลยนะ

ชั้นกับหยินแกล้งนอนนิ่งๆอยู่บนพื้น ชั้นพยายามกลั้นหายใจสุดๆ กลัวก็กลัว
เสียงฝีเท้าของเจ้าหมี ใกล้เขามาเรื่อยๆ ชั้นยังเด็ก ยังไม่พร้อมที่จะตายน้า.....
เจ้าหมีนั้นเอื้อมอุ้งมือของมันมาแตะที่ชั้น...

ลี่ลี่ : ไอ้หมีบ้า ออกไปน้า....
ป้าบๆๆ ชั้นฟาดขวดน้ำใส่เจ้าหมีเต็มแรงทั้งๆที่หลับตาปี๋

"โอ๊ยๆๆ พอแล้วครับคุณหนู นี่ผม ปิแอร์เอง"

พอชั้นลืมตาขึ้น ก็เจอกับปิแอร์ (พ่อบ้านของลี่ลี่) กำลังทำหน้าเจ็บปวดอยู่
หยินก็ลุกขึ้นมาแล้ว เธอดูตกใจอยู่เหมือนกัน ชั้นได้แต่ยิ้มแห้งๆให้เธอ

ลี่ลี่ : ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ นี่ปิแอร์พอบ้านของชั้นเอง
หยิน : คึคึคึ พ่อบ้านตามมาถึงนี่เลยหรอเนี่ย
ลี่ลี่ : นั่นดิ ปิแอร์ ชั้นงอนแล้วนะ ก็บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ให้ตามมา
ปิแอร์ : เออ จะไม่ให้ตามมาได้ไงล่ะครับ ก็คุณผู้หญิงเธอเป็นห่วงคุณหนูมาก
อย่างน้อยก็ขอให้ผมเดินตามคุณหนูระหว่างการเดินป่านี่ด้วยนะครับ
ลี่ลี่ : ไม่ให้อ่ะ -_-*
ปิแอร์ : งั้นส่งถึงแค่ตอนข้ามน้ำตกก็ยังดีครับ 
หยิน : คึคึ สำรวจเส้นทางมาอย่างดีเลยนะ
ปิแอร์ : ช่ายแล้วล่ะครับก็คุณหนูเธอเป็นคนที่สำคัญมาก... บลาๆๆ
ลี่ลี่ : ปิแอร์ ขอให้ชั้นเดินทางกับหยินแค่สองคนเหอะนะๆๆๆ
ปิแอร์ : งั้นคุณหนูต้องสัญญานะครับว่าจะดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็เอากระเป๋านี่ไปด้วยนะครับ
ผมเตรียมของจำเป็นไว้ให้สำหรับเดินทาง

ชั้นบอกลาปิแอร์ พ่อบ้านแสนดีของชั้น แล้วก็เดินทางต่อ
ขอบคุณปิแอร์จริงๆนะคะ ที่ยอมให้โอกาสชั้นได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่บ้าง กลับไปจะเล่าให้ฟังนะ

4......

ในที่สุดชั้นกับหยินก็เดินทางมาถึงที่บ่อน้ำพุร้อนจนได้

บ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติที่นี่บรรยากาศดีมากเลยล่ะ ชั้นเคยไปแช่น้ำพุร้อนที่ญี่ปุ่นนะ
แต่ยังไม่เคยกินไข่ที่ต้มจากบ่อน้ำพุร้อนเลย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะอร่อยมั๊ย
อืม แต่เราจะเอาอะไรต้มดีล่ะ  น้ำร้อนน่าดู กระชอนก็ไม่มี
พวกเราสองคนยืนคิดกันอยู่พักใหม่ อืม ทำยังไงดีๆๆๆ

ลี่ลี่ : อืม ชั้นมีผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ๆพอใช้ทำอะไรได้บ้างม่ะ
หยิน : คึคึ คิดออกแล้วล่ะ

หยินเอาผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ที่ปิแอร์ติดมาให้ชั้นผูกกับกิ่งไม้อย่างคล่องแคล่ว
แล้วเราก็หย่อนไข่ไก่ทั้ง 9 ฟองลงไปต้มในน้ำร้อน เย้!
ไข่สุกเรียบร้อย ได้เวลากินแล้ว ชั้นกับหยินเตรียมลงมือกินแล้ว

ชั้นเปิดกระเป๋าที่ปิแอร์ให้มาดูเพื่อว่าจะเกลือหรือพริกไทยบ้าง
แล้วชั้นก็ต้องประหลาดใจ ในกระเป๋ามีของอยู่เต็มเลย ทั้ง ขนมปัง เนย แฮมรมควัน
และก็กระติกน้ำชาอุ่นๆ  พร้อมกับกระดาษที่เขียนข้อความสั้นๆ

ถึงคุณหนูลี่ลี่ที่รัก
ผมได้เตรียมของที่จำเป็นไว้ให้ เชื่อว่าแซนวิชไข่ต้มกับแฮมรมควัน
และชาเอิร์ลเกรย์อุ่นๆ จะช่วยให้คุณหนูอิ่มท้องมากกว่าทานไข่ต้มเพียงอย่างเดียว
ขอให้คุณหนูสนุกกับการเป็นผู้ใหญ่นะครับ สู้ๆ ครับ

ปิแอร์

ชั้นยิ้มให้กับจดหมายของปิแอร์ ขอบคุณนะคะ ที่ดูแลชั้นอย่างดี
ปิแอร์เป็นพ่อบ้านที่น่ารักที่สุดเลย

ระหว่างที่กำลังกินแซนวิชไข่ต้มอย่างเอร็ดอร่อยเราก็เห็นเด็กชาวเขาผอมๆ
สองพี่น้องเดินผ่านมาแถวบ่อน้ำพุร้อน เรามีแซนวิชตั้ง 9 ชิ้น
เลยแบ่งให้พวกเขาไป 4 ชิ้น พวกเขากล่าวขอบคุณและยิ้มให้พวกเราอย่างมีความสุข
ชั้นรู้สึกดีจังเลย ที่เห็นพวกเขายิ้ม


5.....

ชั้นกับหยินเดินทางต่อจนไปถึงที่หมู่บ้านชาวเขา อยู่ดีๆ ชั้นกับหยินก็อยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา
ลี่ลี่: แถวนี้มีห้องน้ำมั๊ยคะ
ชาวเขา : @#%*&^!#@!~#@$^%*%
หยิน : ท่าทางเขาจะพูดภาษาไทยไม่ได้นะ เดี๋ยวลองนี่ดูลองภาษาใบ้ดูดีกว่าเนี่ยภาษาสากล

ชั้นและหยินรวบรวมสมาธิเต็มที่ เรานั่งยองๆลงกับพื้น ทำท่าเบ่งอุจจาระเต็มที่
ชาวเขาพยักหน้าหงึกหงัก ท่าทางเขาจะเข้าใจแล้วล่ะ เย้ๆๆๆ
ชาวเขาจูงเรามาจนถึงเล้าที่เลี้ยงแม่ไก่

หยิน : เขาพาเรามาที่นี่ทำไมเนี่ย
ชาวเขากวักมือเรียกเราเข้าไปในเล้าไก่ เขายิ้มอย่างเป็นมิตร พลางหยิบไข่ไก่
ที่แม่ไก่ในเล้าเพิ่งเบ่งออกมาสดๆร้อนๆให้เรา อ่า... นี่เขาเข้าใจผิดใช่มั๊ยเนี่ย

แย่จริงๆที่สื่อสารกับพวกเขาไม่รู้เรื่อง... ชั้นอารมณ์เสียจนอุทานเป็นภาษาจีน
"我要大便....."

ชาวเขาที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้หันกลับมา และพาชั้นไปที่พงหญ้าหลังบ้าน
เขาบอกว่าที่นี้เขาเข้าห้องน้ำกันแบบธรรมชาตินี่แหละ
ทำไมไม่บอกล่ะเนี่ยว่าฟังภาษาจีนรู้เรื่อง 
(เท่าที่ทราบมาถ้าเป็นชาวเขาพวกแม้วเขาฟังภาษาจีนออกนะคะ)

ในที่สุดชั้นกับหยินก็ได้เข้าห้องน้ำ ขอบคุณสวรรค์ที่ชั้นเป็นลูกครึ่งจีน

6......
พวกเราเดินทางต่อไปอีกสักพักก็ถึงกับจุดตั้งกล่องปริศนา
ชั้นสงสัยจังทำไมต้องมีเจ้ากล่องนี่ด้วยท่าทางมันไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย

รูดำๆที่กล้องมืดสนิท ไม่อยากจะคิดเลยว่ามันคืออะไร
ด้วยความที่ทั้งชั้นและหยินกลัวมันพอๆ กันเราเลยตัดสินใจ เอามื้อล้วงเข้าไปทั้งสองคนเลย

หยิน : ยึ๋ย! ชั้นจับโดนอะไรไม่รู้นิ่มๆ ดึ๋ยๆ อ่ะ
ลี่ลี่ : นั่นสิๆ อะไรก็ไม่รู้ เลื่อนๆ แล้วยังเหนอะๆด้วย

เราสองคนรีบชักมืออกจากกล่อง โชคดีที่มันไม่มีกลิ่นเหม็น
ชั้นคิดว่ามันเป็นหนอนนะ แต่ถ้าคิดแบบนั้นมันดูจะน่ากลัวเกินไป
เราสองคนเลยตกลงกันว่า คำตอบของเราคือ...

"สปาเกตตี้"

อย่างน้อยมันก็ดูไม่น่าขยะแขยงใช่มั๊ยล่ะ -_-"

7......

เราเดินทางต่อผ่านทุ่งอดไม้ตามเนินเขา ที่นี่อากาศเย็นสบาย
ดอกไม้บานสะพรั่งสวยงามมากๆ จดชั้นอดไม้ได้ต้องถ่ายรูปกลับมาเป็นที่ระลึก



อากาศบนเนินเขานี่ดีมากๆ ชั้นกับหยินเดินซึมซับบรรยากาศของธรรมชาติอย่างช้าๆ
อยู่ดีๆ น้ำหยดเล็กๆ ก็ตกลงมาโดนจมูกชั้น จากสองหยดกลายเป็น สาม สี่ ห้า
ฝนเริ่มตกแล้ว ชั้นกับหยินเข้าไปหลบใต้ต้นไม้

ชั้นเปิดกระเป๋าของปิแอร์ดูเพื่อว่าจะมีผ้าขนหนูสักผืนให้ชั้นกับหยินชั้นหน้า
ในกระเป๋ามีร่มพับคันเล็กๆ อยู่ด้วยนี่หน่า ตรงที่จับมีกระดาษผูกไว้ด้วยนิ

ถึงคุณหนูลี่ลี่ที่รัก
ถ้าคุณหนูได้อ่านข้อความนี้แสดงว่า กรมอุตุนิยมของประเทศไทยเชื่อถือได้ครับ
เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ ที่ผมได้เตรียมร่มไว้ให้คุณหนู คราวหน้าถ้าคุณหนูเดินทาง
อย่างลืมเช็คสภาพอากาศนะครับ (หรือจะให้ผมเช็คให้ก็ได้นะครับ)

ปิแอร์

ชั้นไม่รู้จะขอบคุณปิแอร์ยังไงดี ชั้นกับหยินหลบใต้ต้นไม้ จนฝนค่อยๆเบาลง
แล้วเราก็เดินทางกลับไปที่ผาดอยแตะเมฆอย่างปลอดภัย

การเดินทางครั้งนี้ถึงจะมีอุปสรรคบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่ก็ทำให้ชั้นได้เรียนรู้
ถึงรสชาติอีกด้านของชีวิต ดีจริงๆเลยที่ชั้นมีบัดดี้อย่างหยิน
ที่รวมทุกข์รวมสุข และได้มาทำกิจกรรมดีๆ อย่างนี้ที่ค่ายดอยแตะเมฆ

ประสบการณ์ดีๆ และเรื่องสนุกๆ รอชั้นอยู่อีกเยอะในคืนนี้
เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัวรวมกิจกรรม รอบกองไฟแล้วล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ^o^

ลี่ลี่

***********
เป็นการบ้านที่ยาวนานจนคนเขียนหมดพลังเลยล่ะ
ค่ายดอยแตะเมฆยังไม่จบ อย่าลืมติดตามอ่านต่อนะคะ ^o^

ถ้าอยากรู้เรื่องราวจากผ่านการ์ตูนของบัดดี้เรา "หยิน" ก็ดูได้ ที่นี่ ค่า