spoonful of sugar

ความทรงจำตอนเด็กๆของเรา ตอนนี้เหมือนกับภาพเบลอๆ
มันงง เหมือนกับว่าเป็นจิ๊กซอร์ ชิ้นเล็กๆ ที่กระจัด กระจายอยู่เต็มพื้น
ตอนนี้เราเพิ่งอายุ 19 เองนะ ต่อไป ถ้าอายุสัก 30 40 50
ตอนที่เราแก่ๆ ความทรงจำพวกนี้จะยังเหลืออยู่ไม่เนี่ย

วันนี้อยู่บ้านว่างๆ แทนทีเราจะทำความสะอาดบ้าน
ลองเปลี่ยนมาทำความสะอาดความทรงจำของตัวเองดีกว่า
เรื่องทั้งหมด ที่จะพูดถึงต่อไปนี่ เป็นภาพเบลอๆ ในสมองเราล่ะ



1.

เมื่อก่อน ตอนเราอยู่อนุบาล เราเคยมีคุณทวดชายกับคุณทวดหญิง
ทั้งสองคนเป็นพ่อกับแม่ของคุณตาที่ตายไปก่อนเราเกิดซะอีก
เราเลยเรียกทั้งสองท่านตาม แม่กับน้า ว่าคุณปู่ กับ คุณย่า

ทุกครั้งที่เรากลับจากอนุบาล คุณย่าที่เคยเป็นเด็กๆ ยุครัชกาลที่ 6 ของเรา
ก็จะจูงมือเราไปที่ห้องเก็บขนม ห้องเก็บขนม เป็นห้องเล็กๆ
มีหลอดไฟเหลืองๆ กลมๆ อยู่กลางห้อง มี ขวดโหลที่บรรจุขนมเรียงกันอยู่บนชั้น
เท่าทีจำได้มี แคร๊กเกอร์ ฝอยทองกรอบ คุ๊กกี้ไส้แยม และอื่นๆ เต็มไปหมด
คุณย่าจะให้เราเลือกขนม ที่ชอบ แล้วก็หยิบขนมให้เรา 2-3ชิ้น
ตอนนั้นจำได้ว่า คุณย่าเราใจดีจัง ขนมก็อร่อยด้วย

"เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่เรารอคอยเลยแหละ"

2.

คณทวดผู้ชายมีน้องสาวสองคน ชื่อ ย่าจิต กับ ย่าเจือ รึเปล่าเราก็ลืมๆไปแล้ว
จำได้ว่าคุณย่าสองคนนี้ เป็น ชีพราหมณ์ค่ะ ท่านก็จะอยู่ในสำนักชี
ตอนเด็กๆ พ่อแม่ ขับรถพาเราไปเยี่ยมท่าน บ้านของท่านเป็นเรือนไม้เล็กๆ
แต่ภาพที่เรายังจำได้แม่นเนี่ย ไม่ใช่หน้าคุณย่า แต่ดันเป็นห้องน้ำซะอีก

ห้องน้ำทีบ้านคุณย่าเป็นห้องน้ำแบบโบร้าณ โบราณ เป็นโถแบบนั่งยองๆ
ที่ยืน เป็นไม้สองแผ่น ตัวโถ เป็นรูดำมืด ลึกลงไปแบบไม่มีที่สิ้นสุด
ตอนโตๆ มาคิดดู เราว่ามันหน้าจะเป็นบ่อเกรอะ แบบโบราณที่ขุดลงไปลึกๆมั๊ง
ตอนเด็กๆ เราแอบกลัวห้องน้ำนี้ พอๆ กับหลงเสน่ห์มันนั่นแหละ
ไปที่ไร ก็ต้องไปจ้องๆ ทุกที ทำเหมือนกับว่ามันเป็นหลุมดำ งั้นแหละ

3.

เรื่องต่อมาอันนี้เป็นพ่อของเราเอง เราไปเที่ยวญี่ปุ่นครั้งแรกอายุสัก 5-6 ขวบ
สมัยนั้นเมืองไทยยังไม่มีตู้จับตุ๊กตานะ แต่ว่าที่ญี่ปุ่นนะมีแล้ว
ตอนดึกๆ พ่อพาเราไปร้านจับตุ๊กตา ในความรู้สึกตอนเด็กๆมันตื่นเต้นมาก
เหมือนเป็นโลกของตุ๊กตา มีตุ๊กตาน่ารักๆ นอนนิ่งอยู่ในตู้กระจกใส
อยากกอด อยากได้ไปซะทุกตัว พ่อ เราก็ family man มาก รักลูก จับจะให้
แต่จับเท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที คีบ หลุด คีบหลุดไปซะทุกตัว
ลูกสาวก็ถอนใจ คุณพ่อก็ไม่อยากให้ลูกสาวผิดหวัง

จนสุดท้าย เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น คุณลุงทำความสะอาด ที่คงดูอยู่นานแล้ว
เดินมาที่ตู้ ไขกุญแจ และก็หยิบตุ๊กตา ที่น่ารักมากๆ ให้เราสองตัว
เรื่องนี้เป็นความประทับใจในตัวพ่อเราเองที่พยายามมากๆ
แล้วก็ประทับใจคุณลุงทำความสะอาดด้วย จนตอนนี้ก็คิดอยู่ว่า คนญี่ปุ่นน่ารัก


4.

เมื่อก่อนบ้านอาม่า อากง เป็นร้านของของชำ มีของทุกอย่างที่ต้องการในชีวิต
ตั้งแต่ ข้าวสาร น้ำตาลปิ๊ป ผัก ไข่ไก่ ไปจนถึง ยา เครื่องสำอาง
แต่ละอย่างมันก็จะเรียงๆ กันอยู่ในชั้น เราชอบไปยืนหลังตู้ เครื่องสำอาง
ประมาณพวก ลิปติกสีชมพูแป๊ด แป้งน้ำมองเล่ยะขวดสวยๆ
แล้วก็พูดคนเดียว ทำตัว เหมือนเป็นพนักงานขายเครื่องสำอางในห้าง
บรรยายสรรพคุณโน่นนี่ไปเรื่อย แล้วก็สนุกมาก เพราะมันเหมือนจริง

อีกอย่างที่ชอบก็คือ น้ำตาลปี๊ป อันนี้สนุกมาก เราจะแอบๆ เดินไปใกล้ๆปี๊ป
ระหว่างที่อาโกว กำลังตักข้าวสารขาย และช่วงเวลานั้นเองที่ทุกคนเผลอ
นิ้วเล็กๆ ของเราก็จะจิ้มลงไปในถังน้ำตาลปี๊ป ตวัดนิ้วขึ้นมา แล้วใส่ปากอย่างรวดเร็ว
น้ำตาลปี๊ป หวานๆ อร่อยๆ ก็จะเขาไปอยู่ในปาก มันอร่อยเป็นพิเศษ
คงเพราะว่าต้องกินแบบแอบๆ ด้วยล่ะมั๊ง

5.

ด้วยความที่มีญาติเยอะมากๆ ปีใหม่ทุกทีก็ต้องตระเวนไปเยี่ยมบ้านต่างๆ
หนึ่งในนั้นก็มีบ้านของ ย่าหวี เป็นน้องสาวของคุณทวด ด้วย

บ้านนี้ตอนเด็กๆ เราแอบตั้งชื่อว่าเป็นบ้านแสนอร่อยเลยแหละ
ทุกคนในบ้านจะตัวอวบๆ สมบูรณ์ เวลาทำกับข้าวทั้งที่ก็จะมีแต่ของที่เด็กๆชอบ
หอยลายอบเนย สตูว์หมู อะไรทั้งหลายที่มันอ้วนๆ
ในบ้านก็จะเหมือนฟาร์ม ทั้งๆที่อยู่กรุงเทพ แต่เลี้ยงไก่ในบ้านด้วย
เวลาเราไปเยี่ยม เขาก็จะ เอาไข่ไก่สดๆ จากเล้านี่แหละมาทำบราวนี่ให้กิน
เป็นบราวนี่ที่อร่อยมากกก รสเข้มข้นแต่นุ่มลิ้น(อย่าสงสัยพิมผิดเอง-_-) จนต้องกินครั้งละมากๆ

แล้วยังมีแพนเค้กของพี่กิ๊บพี่ก้อย แพนเค้กสูตรนี้ใช่ไข่ไก่สดในเล้าเหมือนกัน
และที่สนุกคือ พี่กิ๊บกับพี่ก้อย จะขึ้นไปทอดแพนเค้กบนดาดฟ้าบ้าน
กินแพนเค้กนุ่มๆ ราดน้ำผึ้งไป มองฟ้าสีฟ้าไป มีความสุขจัง
ที่สำคัญ ตอนนั้น มีลมพัดอ่อนๆ แล้วก็อากาศไม่ร้อนอย่างตอนนี้ด้วยแหละ



สำหรับตอนนี้ หลายๆ อย่างก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกัน เราโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
-คุณทวดผู้ชายและคุณทวดผู้หญิง ก็ไม่อยู่แล้ว
ห้องเก็บขนมกลายเป็นห้องเก็บไม้กวาดไปซะแล้ว

-ย่าจิด ย่าเจือ ก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน เราเลยอดไปดูเลยว่าห้องน้ำนั่นมันเป็นยังไง

-บ้านอากง อาม่า ก็เลิกกิจการร้านขายของชำไปแล้ว ตอนนี้ความสุขของอากง
คือการเล่นไพ่นกกระจอกแทน ส่วนอาม่า ก็ชอบดูซีรีย์เกาหลี

-บ้านแสนอร่อยของเราตอนนี้คุณย่า คุณตา คุณยาย อายุมากขึ้น
ส่วนพี่กิ๊บที่เป็นทนาย และพี่ก้อยที่เป็นหมอฟันก็งานยุ่งจนไม่ว่างมาทอดแพนเค้ก

หลายๆ อย่างก็ไม่เป็นเหมือนเดิม แต่ยังดี ที่เรายังมีความทรงจำดีๆ ให้จำเนอะ
อีกเรื่องหนึ่งที่น่าดีใจคือ ตอนนี้พ่อเราเป็น นักจับตุ๊กตาฝีมือเยี่ยมแล้วค่า
หลังๆไปญี่ปุ่นนี่ได้แต่ของชิ้นโตๆ อย่างหมอนรองนั่ง ตุ๊กตาตัวใหญ่
หรือแม้แต่ กระเป๋าเดินทางคิดตี้ (ใบเล็กนะ) ดีใช่มั๊ยล่ะ

อ้ะ มีอะไรมาให้เล่น ให้หาว่าเจ้าของบลอกคือคนไหน ใบ้ให้ว่าแกะดำมาก 555+